سه شنبه ي خاكستري

بیا و بزن قدش سید!

dalirnia — Fri, 07 Nov 2008 19:58:18 GMT

باز هم خاتمی

دیروز برو بچز موج سوم همایشی داشتند برای دعوت از خاتمی. این همایش خیلی چیزها را در من زنده کرد. یادم آورد که چقدر خاتمی را دوست دارم. یادم آورد که این مرد باعث می شد احساس غرور کنم و یادم آورد که در این 3 سال هیچ کدام از این حس ها به سراغم نیامده. وطن پرستی ام زیر تحقیر های داخلی و خارجی له شده.با شنیدن واژه عدالت عق می زنم و وقتی به دموکراسی در ایران فکر می کنم سر درد می گیرم و با شنیدن کلمه ی فقر، سه دقیقه به دیوار خیره می شوم و بعد جیغ می کشم!

در این سه سال خیلی چیز ها عوض شد.مناسبات اجتماعی تغیر کردند و گوجه فرنگی به یک میوه ی اشرافی تبدیل شد. ملت شدند صدقه خوار دولت. و جوانی ما در خیابان های همین شهر تحقیر شد. یادم آمد که 3 سال پیش مثل یک شهروند با عزت در خیابان راه می رفتم. مثل یک مجرم با دیدن ماشین های گشت دست و پایم را گم نمی کردم...

و یادم آمد بغض مردی را که آبرویش را، تنها سرمایه اش را برای ملت ایران(که آن روز ها عزتی داشت) گذاشت روی دایره. یادم آمد روزی را که می گفت از طرف ملتی سربلند آمده و به نام ملت ایران پیشنهاد می کند سال 2001 سال گفتگوی تمدن ها باشد.یادش به خیر آن روزها وقت سخنرانی یک ریس جمهور سالن کنفرانس سازمان ملل خالی نمی شد! راستی این ملت ایران چقدر این روزها واژه ی دوری است. ملت ایران کجاست؟ دیروز لیلا حاتمی بغض کرد و گفت خاتمی باید بیاید، به خاطر بچه هایی که نمی خواهند از سرزمینشان بروند.

خاتمی دیروز درد نوستالژی را در من زنده کرد. آن روز ها روزنامه از نان شبمان واجب تر بود. جامعه،نشاط، توس، عصر آزادگان... باور می کنی روزگاری سخن از کنسرت بزرگان موسیقی در ایران بود؟ باور می کنی همین مردمی که این روز ها نان ندارند بخورند روزگاری کتاب می خریدند، تئاتر می دیدند؟یادت هست چقدر NGO داشتیم؟ یادت هست تولد دوباره ی موزیک را؟ این سه سال به اندازه ی چند سال عقب رفته ایم؟

یاد باد،یاد گذشته شاد باد

این دل زرد و تهی در حسرت دیدار باد

یاد روزایی که کوچه زیر سایه ی تنم بود

مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود

سهم من از بوسه ی باد

چی بگم؟ ای داد و بی داد!

همه زردی و تباهی مردن و رفتن از یاد!

آقای خاتمی دوست داشتنی

به حرمت تمام بغض هایی که در این سه سال فرو خورده ایم، به خاطر روز هایی که به پایت ایستادیم (با نامرد ها کاری ندارم) به پای ملت ایران بایست!می دانم سخت است، فراموش نکرده ام آن همه هزینه را که از جیب اصلاحات رفت.می دانم نه عصایی داری که تبدیل به اژدها شود، و نه ید بیضایی. می دانم که 16 آذر 83 سزاوارت نبود. اما به خاطر همان ملتی که روزی سر بلند بود بیا! بیا و دمی کنارمان باش. فقط باش! این بار مسئولیت کم کاری مان را روی دوشت نخواهیم گذاشت. این بار توقع معجزه نخواهیم داشت. فقط می خواهیم که باشی. نه به خاطر آن همه نوستالژی، به خاطر فضای نفس کشیدن، که هر روز تنگ تر می شود. به خاطر تمام آدم هایی که دوست دارند ایران را سرزمینشان بدانند. حالا که تاریخ این بار را روی شانه هایت گذاشته،حالا که سرنوشت ما به تو گره خورده، حالا که تنها کسی هستی که می تواند،بیا و نگذار روزی دریغ و افسوس نصیبمان نشود. تو بیا که تنها سرمایه مان هستی.

بیا و نگذار ملت ایران باز ملعبه ی پوپولیسم شود.نگذار شانه های ملت ایران زیر سنگینی و فشار خم شود.فشاری نه برای ایران، برای پر کردن آلبوم شخصی! می دانیم که تو نیازی به آلبوم نداری. می دانیم که برای شانه های خمیده مان حرمت قائلی. بیا و نگذار گوش ملت ایران به دروغ و فساد و ریا عادت کند. می دانیم که تو شخصیت داری. بیا و جلوی روزی را بگیر که از ایرانی بودن شرمنده شویم.... بیا و بزن قدش سید!

حرفهایمان را گناه کبیره هم که تلقی کنند، باکی نیست. ما نوادگان حلاجیم!

پی نوشت:این هم شعر طنزی است از نیما دهقانی. سر بزنید حالش را ببرید!

از هزار خورشید تابان تا ارشاد منجی

dalirnia — Fri, 31 Oct 2008 20:59:18 GMT

«شب‌ها لیلا در تخت خود دراز می‌کشید و برق‌های ناگهانی

سفیدرنگی که از پنجره‌اش معلوم می‌شد را نگاه می‌کرد. به صدای رگبار مسلسل‌ها گوش‌

می داد و تعداد موشک‌هایی را می‌شمرد که زوزه‌کشان از روی خانه‌شان گذشته با موج

خود گچ‌های سقف اتاق را روی سرش می‌پاشیدند. بعضی شب‌ها نور آتش موشک‌ها به قدری

زیاد بود که می توانستی با آن کتاب بخوانی و خواب هرگز نمی‌آمد و اگر هم می‌آمد

رؤیاهای لیلا سراسر آتش و اعضای بدن جدا شده و ناله زخمی‌ها بود.

صبح هم آرامش نداشت. صدای اذان که بلند می‌شد ، مجاهدین اسلحه‌هایشان را کنار

گذاشته ، به سمت قبله ایستاده و نماز می‌خواندند. بعد دوباره جانمازها تا می‌شد و

تفنگ‌ها پر شده و از کوه‌ها به کابل آتش می‌شد و کابل هم به کوه‌ها آتش می‌کرد. لیلا

و بقیه شهر ، درست مانند سانتیاگو که شاهد تکه‌تکه شدن ماهی بزرگش توسط کوسه‌ها

بودند ، فقط باید تماشاچی می‌بودند.»



1) هزار خورشید تابان را خواندم. گاه با نفس های منقطع و
خشمی که در من می جوشید و گاه با تنی سرد و واداده. و هر بار این حقیقت محکم تر و
عمیق تر بر ذهنم کوبیده می شد که دختر به دنیا آمدن در یک کشور اسلامی کلاه به
غایت گشادی است بر سرمان!!!
تمام شدن کتاب مصادف
شد با روز دختران! پارسال هم همین جا راجع به این روز نوشتم. حالا بعد از یک سال
به عمق رفتار نفرت انگیزی که در کشور های اسلامی با زن ها می شود پی برده ام . چه
ساده ایم که بردگیمان را جشن می گیریم. 
2) در نظر اول، کلاس
این کتاب خالد حسینی از بادبادک باز خیلی پایین تر بود. توی خیلی از نقد هایی که
خواندم نوشته بودند کار عامه پسندی است.(هر چند که از دیدگاه پست مدرن، عامه پسند
بودن اصلا چیز بدی نیست!) روایت کار مصیبت نامه ی کلاسیکی بود که حضور نویسنده در
جای جای آن حس می شد.چیزی در مایه های دیوید کاپرفیلد.داستانش هم جوری بود که خودت
را هم بکشی نمی توانی بیش از یک بار بخوانیش، مگر اینکه اعصابی فولادین داشته
باشی.
اما...
3) تمام شگرد کتابش
در همین اما خلاصه می شود. کتاب را به عنوان یک زن خواندم. به عنوان کسی که در
مجاورت افغانستان زندگی می کند. به عنوان شهروند کشوری که عقاید طالبانی رقیق شده
بر آن حکم فرماست. مثل یک زن دلم به حال مریم سوخت، لیلا را ستودم ، عاشق طارق شدم
و از رشید کینه ی عمیقی به دل گرفتم.اما آنچه بر من گذشت چیزی فراتر از درگیر شدن
یک خواننده با یک داستان بود. من داستان ظلمی را که به نام دین بر زنان روا گشته
بود حس می کردم. زنانی که هر کارشان با حضور یک مرد معنی پیدا می کرد. زنانی که
ناچار بودند با پیرمزدهایی 40 سال بزرگ تر از خودشان ازدواج کنند. و فرقی نداشت آن
زن بتواند مشتق دوم یک معادله را بگیرد، جغرافیا بداند و مسائل سیاسی دور و برش را
تحلیل کند. نهایتا زن و کیسه بوکس یک مرد زورگو بود و بس. وقتی این مرد زورگو
دندان های مریم را شکست، وقتی سر لیلا را به دیوار می کوفت این من بودم که درد را
حس میکردم.کمابیش این صحنه ها را دیده بودم. 
4)و طالبان. می توان
گفت ج.ا.ا کمی ملایم تر است فقط! رهبر در مورد این کتاب تنها به تصویر دروغین امریکای نجات بخش اشاره کرده . انگار نه انگار
که زنان این کتاب رنج کشیده اند. 
5) نمی دانم چطور می
شود این نوع از اسلام را با مناسبات دنیای امروز پیوند داد. از وقتی به تناقض هایش
پی برده ام، و به رفتار تبعیض آمیزو ... نتوانستم مثل قبل با دین مهربان باشم.وقتی
هزار خورشید تابان یا خاطرات واریس دیری را می خواندم، مو به تنم سیخ می شد.اما
دیشب، در حالی که ذهنم هنوز درگیر کتاب بود، با یک کتاب جدید آشنا شدم.کتابی از ارشاد منجی. حرفهای این زن همجنس باز اقلا از حرفهای خزعلی و امام جمعه های مشهد و
ارومیه!!! منطقی تر است.شاید بعد ها بیشتر نوشتم.

یادداشت های شخصی من-6/ فکرهای مغشوش قبل از خواب

dalirnia — Thu, 30 Oct 2008 16:34:18 GMT

کتاب سالینجر را کنار می گذارم، پتو را روی سرم می کشم و پایین تر می خزم.

خدا کنه به موقع برسم. اه! کتونیامو یادم رفت تمیز کنم.چه ضایع! اون همیشه کتونیاش تمیزه. خدا کنه خواب نمونم. همیشه اون زودتر می رسه.واقعا چرا من وقت شناس نیستم؟ بس که جلو آینه علاف می شم! تازه هادی که هر جوری باشم دوست داره. آخ که چقد دوسش دارم. یعنی این زنه راضی می شه نمره ها رو تغییر بده؟

غلت می زنم و پتو را بیشتر روی سرم می کشم.

از دست این نور لعنتی. محکومیت یعنی همین دیگه. باز اگه چراغو خاموش کنم پا می شه می ترسه، عوض دستشویی سر از یخچال در میاره. کاش یه اتاق واسه خودم داشتم با چراغ خاموش! اگه مشروط بشم؟ واسه خودم زیاد فرقی نداره ولی خوب جلو بقیه ضایع می شم. این دختره سپیده از وقتی موهاشو می ده پایین شبیه رامکال شده. بد شد با قیچی افتادم به جون چتریام؟ نه می تونم موهامو بالا بدم، نه پایین. راستی من شبیه چی ام؟ یادم باشه فردا سر راه از هادی بپرسم. به خودش باشه که اصلا حرف نمی زنه. یه جوری رفتار می کنه آدم فک کنه نمی بینه. من که می دونم می بینه.پس چرا هیچ وقت هیچی نمی گه؟ چرا احساسشو ابراز نمی کنه؟از خودشم بپرسم می گه باز از این سوالا کردی؟ دوستم داره؟آره، دوستم داره. شایدم خودمو گول می زنم.گول می زنم؟ نه! توجیه می کنم. اصلا این مردای مریخی فک می کنن یه بار بگن دوستت دارم تا 3 سال گارانتی داره. همیشه باید خودمو جای اون بذارم .یه کمشم بی انصافیه ها! خیلی جاها ثابت کرده.گیرم زبونش نمی چرخه این جمله رو بگه،دلیل نمی شه که! اصلا واسه چی دارم ادای آدمای با شعورو در میارم؟ نمی گه دوستم داره منم هی می شینم فک می کنم.بعد می گه فکرای مثبت بکن! خب امروز نیومد،منم ناراحت شدم. غیره اینه؟ حالا هی بگم که نه، من درک می کنم. حتما نمی تونسته بیاد،ولی خب ناراحت که شدم! آخ که چقد دلم براش تنگ شده ...

غلت می زنم. پتو را کنار می کشم.

اه! مشقای مدارو کی می خواد حل کنه؟ من که تا 5 شنبه ام خودمو بکشم حسشو ندارم حل کنم. اصلا من از این فرهادی با اون خنده ی اعصاب خورد کنش بدم میاد. حالم هم از مدار به هم می خوره. اون روز راجع به هدف می پرسید، فکرشو بکن همه بچه ها هدف دارن. همه دارن واسه کنکورکاردانی خودکشی می کنن. من چی کار کنم؟ گیری افتادیما! اصلا چرا خوابم نمی بره؟ به درک! می رم از اول کنکور می دم. کی حاشو داره؟ من حس اونم ندارم. خب پس چی کار کنم؟

غلت می زنم. پتو از دومین طبقه ی تخت پایین می افتد.

ولش کن! بعدا بحثشو می کنم. فردا برم حموم، شاید اونجا فک کردم بهش.شارژ ای دی اس ال پس فردا تموم می شه. پولشم که ندارم.کاش خیلی پول داشتم. اتاقو بگو فردا باید جمع کنم. حالا شاید اصلا بهاره نیومد. بهتر! اه! اگه نیاد بازم مجبورم اتاقو جمع کنم. مامان هی می خواد غر بزنه. مرتب بودنو دوست ندارم. عین شاد دل. اصلا این با این فامیلی چرا انقد بد اخلاقه؟ ولی خیلی مرتبه. عین مسواکه! سر ساعت! حالاخدا کنه این ترم تحهیزات پستو راحت نمره بده. یعنی صبحا ساعت چند پا می شه؟ همیشه موهاش سشوار کشیده اس. همیشه ام صورتش شیش تیغ. اََاَاَاَاَ من که انقد مرتب باشم می میرم! تازه اگه پسر بودم از اینم بد تر بود. شکل یقه چرکای انقلابی می شدم. هه هه هه!!! امشب دیگه گندش در اومده ها! پس چرا خوابم نمی بره؟ یه کمی ام می ترسم. مثل همیشه قبل دیدارها. تابلو نشه؟ وای نکنه با این زنه تو آموزش دعوامون بشه؟اینم بی خیال!

غلت می زنم.

ما که امشب بدجوری بی خوابی زده به سرمون.ساعت بیولوژیک هم که قاط زده

سر می خورم و از تخت پایین می آیم. پای کامپیوتر می نشینم و شروع می کنم به نوشتن.

نوشته شده در: چند هفته پیش، قبل از آنکه مشروطی ام قطعی شود، قبل از این که بفهمم هادی تصادف کرده،قبل از اینکه دلیل بعضی رفتارش را بدانم و قبل از خیلی اتفاقات دیگر...

یادداشت های شخصی من-5/ اولین بارون پاییز

dalirnia — Sun, 26 Oct 2008 19:59:18 GMT

اولین بارون پاییز امروز بارید. من با سوت آهنگ rain رو می زدم و می رفتم. در حالی که افتتاح کفشای نوم مصادف شده بود با گِل مال شدنشون، در حالی که از سرما خودمو بغل کرده بودمو دندونام به هم می خورد، به یه نتیجه ی وحشتناک رسیدم. تبدیل شدم به یه آدم آکواریومی. زیبایی های طبیعت رو فقط از پشت شیشه دوست دارم.

« زمستون، برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره، زمستونا برای تو همیشه»

این دقیقا تلقی من از طبیعته. برف و بارون قشنگه، به این شرط که من سرماشو حس نکنم. تابستون قشنگه به این شرط که زیر باد کولر لمیده باشم. نتیجه ی به شدت غم انگیزیه!احتمالا انحطاط بشر که می گن همینه!!!چشم انداز سرما و شال گردن، خفه کننده است!!! این که آب دماغت تو سرما تبدیل به استالاکمیت بشه و دستت به هیچ دستمالی بند نباشه.بن بست یعنی همین.نه؟؟؟می دونم که خیلی نگاه گندیه نسبت به طبیعت! حتا آدم می تونه با این نوع نگاه احساس نفهمی بکنه، اما... آخه شما که با تی شرت یقه اسکی اختناقو حس نکردید!!!

اما یه چیزی هست که هنوزم می تونه آدمو به طبیعت پیوند بده.هوا هر چقدر سرد یا هر چقدر گرم باشه،آفتاب رو مخت نیمرو درست کنه یا زیر بارون و تگرگ له بشی، بازم یه پیاده روی دو نفره به همه اینا می ارزه.

یادداشت های شخصی من-4 /مثل دود سیگاری بی قرار

dalirnia — Mon, 29 Sep 2008 20:10:18 GMT

دکتر می گوید از چیزی رنج می برم و اثرش روی پوستم حک می شود. رنج بر پوسته ی خشکم فشار می آورد، مثل دود سیگاری بی قرار بر ریه ای مسدود.

شاید حالا دلایلی برای شاد بودن داشته باشم. آتش بس پدر و مادرم، ثبت نام در کلاس انمیشن استاد زرین کلک، امید به ماشین دار شدن و ... اما شاد نیستم.توقع داشتم خوشحال شوم، اما نشدم! می دانم که زندگی را زیادی جدی و گاه سخت می گیرم. می دانم که هر روز دغدغه های بیشتری در ذهنم انباشته می کنم ، می دانم که بدجور با آینده درگیر شده ام، اما، نمی دانم چطور می توان شاد بود.

تنها می دانم که دود سیگار می تواند گهگاه رها شود، مثل وقتهایی که روی چمن های نزدیک دانشگاه کنار هادی می نشینم، مثل وقت هایی روی قسمت آکاردئونی متروهای نقره ای می ایستم، چشمهایم را می بندم و خود را به حرکت موج گون مترو می سپارم، مثل وقت هایی که خنکای نسیم صبح را درون ریه ام می کشم و از پارک اقاقیا می گذرم، مثل وقت هایی که کازابلانکا گوش می کنم و به هادی فکر می کنم.اما حیف ،حیف که دود سیگار رها هم که شود، تمامی ندارد و درد همچنان دامنه دارد...

یاداداشت های شخصی من-3

dalirnia — Fri, 19 Sep 2008 20:42:18 GMT

قییییییییییییییژ قیژ قیژ قییییییژ! چشمهایم را بستم. با صدای مودم دایال آپ دریک تونل تاریک با سرعت غیر قابل تصوری پیش می رفتم. می خواستم به جایی دیگر پرتاب شوم، از دست اطرافم، دغدغه هایم و جهنمی که در آن به سر می بردم راحت شوم. صدای مودم قطع شد، چشمهایم را باز کردم. باز معجزه اتفاق نیفتاده بود. شاید هنوز کسی آدرس مرا به معجزه نداده باشد. بچه هم که بودم، هر داستان را هزار بار می شنیدم، شاید این بار معجزه شود، شاید حسنی زودتر حمام برود و بچه ی خوبی شود،شاید کرم ابریشم پروانه شدنش را بفهمد ... اما هیچ وقت معجزه نشد. هیچ وقت نتوانستم جلوی مادر ناتنی سیندرلا بایستم،تا در را قفل نکند...

زل زدم به لیست خاموش مسنجر. به نام کسی که حتا در دنیای صفر و یکی هم می شد سر روی شانه اش گذاشت. می گوید باید به جای انتظار معجزه، خودم معجزه شوم. وقتی ناجی نیست، خودم منجی شوم. قدم را از قد قفسم بلند تر کنم...

در شرایطی نبودم که بتنوانم از این فکرهای مثبت بکنم. من بودم و جهنم و تمام فعل های منفی دنیا که جذب مغناطیسم شده بودند.تو بودی میان مادر و پدر کدام را انتخاب می کردی؟ من که همیشه از این سوال طفره می رفتم.اما این سوال بدجور یقه ام را چسبیده بود. در نا یقینی مطلق بودم!

یاداداشت های شخصی من-2

dalirnia — Wed, 17 Sep 2008 20:29:18 GMT

مشخصاتم را روی برگه می نویسم.

نام و نام خانوادگی: نازیلا دلیر عبدی نیا فرزند : خسرو صادره از: تهران

تاریخ تولد: ؟ به این جا که می رسد کمی فکر می کنم. همیشه ذهنم در پردازش تاریخ تولدم کند بوده. همیشه برای نوشتن تاریخ تولدم اول به آبان 67 رفته ام و بعد با یک برگشت به عقب 2 ماهه رسیده ام به 28 شهریور 67. شاید خیلی ها مثل من باشند. خیلی ها واقعه ی وجودشان با آنچه مکتوب است تفاوت داشته باشد، اما شاید برای هیچ کس به اندازه ی من مهم نباشد.

شاید حقیقت را در همین تولد دروغین یافته باشم. فاصله ی مکتوباتی که برای ثبت واقعیات ایجاد شده اند و آن چیزی که واقعا هست. شتابی که این تاریخ به زندگی ام داد تا همیشه از هم سن و سال های جلو باشم ... به هر حال روی برگه های هویتم نوشته اند امروز تولد من است! ازاین که هویتم با عدد ها مشخص شود بیزارم. برگه های هویت من تمامن دروغند. 20 سال با تاریخ تولد دروغین و با شماره شناسنامه ای که ارقامش جا به جا شده اند زندگی کرده ام و خوب آموخته ام که نمی شود برای آدم ها شماره سریال قائل شد.اگر هم بشود، من یک آدم بی شماره سریال خواهم بود.

یاداداشت های شخصی من-1

dalirnia — Sat, 13 Sep 2008 20:58:18 GMT

مادر هادی کنارم نشسته، کمی اخم کرده، اما رگه های مهربانی را می شود ته چهره اش خواند، هر چند که جرئت ندارم به صورتش نگاه کنم. پدرش آن طرف تر تلفن به دست و عصبانی با کسی حرف می زند که نمی توانم حدس بزنم کیست. دلهره ی عجیبی دارم. با هم پچ پچ می کنند و در آخر مادرش رو به من می گوید: تو رو قبول می کنیم. اما جوری می گوید که گویی حرفش بیشتر از سر اجبار است. هادی هیچ نمی گوید، حتا نگاه هم نمی کند، نه به من، و نه به هیچ کس دیگر. صدای زنگ می آید. اوه! بگذار ببینم آخر قصه ی ما به کجا خواهد کشید. نه! ساعت لعنتی خوابم را نابود کرد.

کلوزآپ دختر حزب اللهی دانشگاه را می بینم.با همان چادر و همان سبیل های سبز شده ی بالای لبش، ائتلاف کرده ام یا خیانت؟ نمی دانم! منم و احساس گناه. بالای برج بلندی ایستاده ایم، داریوش و دوستانش به من می خندند و دختر چادری محکم تر دستم را می فشارد. می خواهم از بالای برج پایین بپرم. با صدای ناله های وحشتناکی به دنیای واقعی بر گشتم. مادرم کابوس میدید. رنج را میان ناله هایش حس می کردم، بی آنکه کلام معنی داری از گلویش خارج شود. صدایش زدم. مثل برق گرفته ها از جا پرید. در خوابش داشت با مرده ها کلنجار می رفت.مرده ها از او فاتحه می خواستند...

هر شب به علت شلوغ بودن روی تختم دون کیشوت وار در جایی از خانه حضورم را ثبت می کردم.آن شب دم در اتاق خواب روی زمین خوابیده بودم و هر بار که در باز و بسته می شد با پیشانی ام از خجالتش در می آمدم و خوابم نصفه می ماند.صدای ویز ویز ویبره ی موبایل باز مرا از خواب باز داشت. سه چهار ساعتی خوابیده بودم وبارها میان خواب ها و اتفاقات پیچیده از خواب باز مانده بودم.

-الو؟

مامان: سلام!

- خب؟

مامان: تو چرا به جای کارت عابر بانک کارت مترو تحویلم دادی؟

وای خدا به خیر کند! صبح در اوج خواب الودگی فرق کارت مترو و کارت شتاب را از هم تشخیص نمی دادم.

مامان: برو بانک پول به حساب من واریز کن. کارم گیره!

رفتم. به قول مایاکوفسکی:( عنق تر از عنق! و دستکش چرمی ام را گاز گرفتم! ) هر پاچه ای هم جلویم می گذاشتند گاز می گرفتم! قیافه ی فوق العاده ای داشتم. صورت پف کرده و چشمان خواب آلود و ذهن منگ! دم دست ترین لباس ها را پوشیدم. با آن شلوار گله گشادم یک پا ابر شلوار پوش شده بودم. با مانتوی قهوه ای و این پیش بینی که روزم هم همین رنگی خواهد شد. تا بانک تلو تلو خوران رفتم و پاهایم را روی زمین کشیدم.. هر فرکانسی را به بالشم دایورت می کردم. بانک لعنتی امکان انتقال وجه برای کارت پارسیان نداشت. بکوب سوار اتوبوس شدم و خودم را رساندم به یک شعبه ی بانک پارسیان. شاید آنجا فرجی شود!!! رد شدن از خیابان و منگی حاصل کم خوابی بماند. دیشب خوابم نمی برد. با خودم بحث مبسوطی در باب مزخرفات عالم امکان راه انداخته بودم و بی نتیجه به خواب رفته بودم درست وسط صفحه های کتاب جنگل واژگون!

اینجا هم امکانی به نام انتقال وجه تعریف نشده! پول را گرفتم. باید برای رساندن پول خودم دست به کار می شدم. باز رفتم سراغ اتوبوس. گندش بزند این روز! عینکم را هم جا گذاشته بودم ، تقریبا چیزی نمی دیدم.در اتوبوس کمبود چیزی را حس می کردم. هد ست را هم جا گذاشته بودم. صدای پیشرو ته مغزم سوت می کشید: (اینجا چی کار داری؟......لعنتی اینجا جهنم!......مگه نمی بینی من چه شکلیم؟......

لعنتی اینجا جهنم!......برو......برگرد.

اینجا بهاره ولی برگ درختا زردن
اینجا جهنم ساکته نیا برگرد
زندگی با آدم نما ها چشمام و تر کرد
جنایت و خونریزی داره ادامه هر شب
بیا اینجا هوا واسه نفس کشیدن هستش
اما اگه چشمات و باز کنی نمی شه بسه
بزا بگم جهنم ساکت اسمه شهره من
روزا آرومه ولی شبا فکر مرگتن )

باز باید اتوبوس سوارمی شدم. حتا یادم رفته بود پول ته کبفم را بشمرم. سوار بی آر تی شدم .مسافر ها خیره نگاهم می کردند، از بس خمیازه کشیده بودم در جمع و جور کردن فکم مشکل داشتم! ازدحام جمعیت و ترمز ناگهانی برای یک لحظه خواب از سرم پراند. نمی دانستم باید به شرایطی که داشتم می خندیدم یا گریه می کردم؟ اصلا این تراژدی بود یا کمدی؟ داشتم برای مامانم پول می بردم که شکایت نامه اش را تمبر بزند، شکایت نامه اش از بابایم! با هم بخندیم یا به حال هم گریه کنیم؟ مسئله این است!

از ترس این که یک ایستگاه بعد از میدان فروسی پیاده شوم، از این ور بام افتادم. مجبور شدم کلی پیاده روی کنم. باز در فکر جهنم ساکت بودن این دنیا بودم. بعضی تکست های رپ زیادی با معنی هستند.به دادسرا و مامان رسیدم و ماموریتم انجام شد.

حالا گوشه ی حیاط دادسرا روی پله های سنگی نشسته ام احساس بی قراری ام را در پاهایم جمع کرده ام، پاهایم در کفش هایم جا نمی شود.حالا دارم قد تقریبی شخصیت داستان دیشب را حساب می کنم.60 فوت به سانتی متر چقدر می شود؟همین بود! از دیشب تا حالا ذهنم را اشغال کرده بود و آزارم می داد. همین مسئله ی ساده!تقریبا 180 سانتی متر می شود! این جا آنقدر وقت هست که بشود به خیلی چیز ها فکر کرد. از بی قراری چند لحظه پیشم دیگر خبری نیست.به آدم هایی که از در دادسرا بیرون می آیند نگاه می کنم. بعضی ها را در ذهنم ادامه می دهم. اتاق کارشان را نصور می کنم و آشپزخانه شان را می بینم. این از دست فکر هاست که از هادی به من سرایت کرده. بهترین کاری که می شود وقت های انتظار انجام داد. اوه هادی! فکرم می رود پیش مادرش، که وسط خوابم نشسته، لبخندش واضح تر می نماید، پدرش هنوز با تلفن حرف می زند و خودش ساکت و معصوم گوشه خوابم ایستاده است.دوست داشتنی مثل دیدار پنجشنبه.

پی نوشت: این متن نه قرار است معنی داشته باشد و نه هیچ چیز دیگر. تنها تجربه ای بود در باب: زنده ام که روایت کنم!

می نویسم از سر خط!

dalirnia — Sat, 13 Sep 2008 00:29:18 GMT

از اردیبهشت ماه است که دیگر دلم با وبلاگ نیست. تقریبا دلم با هیچ ریسمانی که مرا به این دنیا گره می زده نیست. هادی از این قضیه مستثناست.

از خیلی وقت پیش ریسمانهایم را گم کرده بودم. به خیلی چیزها شک کردم و پایه ی خیلی از اعتقاداتم ویران شد. خیلی چیزها را که آرمانم می پنداشتم، جایی میان کوچه پس کوچه های زندگی جا گذاشتم و زندگی روی سگش را نشانم داد. هنوز هم در نایقینی ها غوطه می خورم. هنوز سنگ بعضی چیزها را با خودم وانکنده ام.

تنها فرقم این است که پذیرفته ام تا اطلاع ثانوی زندگی همین گندی هست که هست!یا می شود کمی خوش بو ترش کرد یا این که کلا لجن هایش را هم بزنیم و بدترش کنیم.

همین که فهمیده ام خوش بویی اش را ترجیح می دهم می ارزد به خیلی چیزها. اقلا تکلیف خیلی چیزها روشن می شود. این که من به هر دلیلی حالا دارم برق می خوانم. هر طور شده باید تمامش کنم. بهتر است خوش بو ترش کنم. به هر دلیلی زندگی مالی ام این است. خب همین قدر هم باید انتظار داشته باشم. به هر دلیلی خانواده ام ، اجتماعم و .. این گونه اند.

20 سال تمام با رویای مدینه ی فاضله زندگی کردم. حداقل حالا فاضلاب دور و برم را پذیرفته ام. منم و زندگی، یکه و تنها. فعلا دارم گل (ل یا ه؟) های خورده را جبران می کنم. بعد ها شاید بشود زندگی را از اینی که هست بهتر کرد.

می نویسم از سر خط! نفس فریادم را یافته ام! من رشد کرده ام!

پی نوشت 1: یک تشکر جانانه به هادی نازنینم بدهکارم که رشد و تحولم را مدیونش هستم.

پی نوشت2: اگر قبلا رفت و آمدی بود و وبلاگم در یک خیابان فرعی قرار داشت حالا با تبعیدی خودخواسته به انتهای یک کوچه بن بست خواهم رفت. سیستم نظر سنجی را تعطیل کرده ام. اگر نوشته ام را نمی خوانید برایم رد پا نگذارید! برای این که بیشتر دموکراتیک باشیم هر کس متنهایم را خواند و حرفی داشت ببرایم ایمیل بفرستد.لینک هایتان را هم اگر قابل عرضه دانستید آف بگذارید.

فراخوان

dalirnia — Sun, 17 Aug 2008 21:05:18 GMT

رفقای خوب و گل سلام

قراره یک وبلاگ باز بشه که می خواد خونه ی گرم دانشجوها باشه. یه پاتوق کوچولو برای همدل شدن رفقای دانشجو.

حالا هر کس که هم جوونه، هم دانشجوئه و هم دوست داره که دوستای دانشجو داشته باشه می تونه به این آدرس مراجعه کنه و توی قسمت نظرات وبلاگ همکاری خودشو اعلام کنه.من که عضو این وبلاگ شدم. خلاصه این که تا دیر نشده عضو شید. قراره بترکونیم.