كي بود مي گفت منم نه منم؟ من نه منم حرف ادمای این دورو زمونست، ادمای صد رنگی که روی این زمین راه می رنو به هزار نقش و فریب تو دلشون این جمله رو می گن

من ، نه ، منم. یه روز هستن یه روز نیستن،یه روز عاشقن یه روز فارغ، یه روز مظلومن یه روز ظالم، اونقدر گم می شن تا اخرش یادشون می ره پیدا بشن، یادشون میره که زمینی هست که اسمونی هست،که خدایی هست...

------------------------------------------------------------------

پي نوشت: اين پست رو دوستم مينا نوشته. شايد به مناسبت سال جديد آپ كنم.

جوراب هاي قرمزم را به خيلي چيز ها ترجيح مي دهم، تا حالا هيچ جورابي را اين گونه دوست نداشته ام. پوشيدنشان حس نابي از زندگي را در من بيدار مي كنند.جوراب هايم مرا به دنيايي ديگر مي برند، پيش قرمزي گل هاي باغچه ي كوچك هادي، يا دشتي كه بشود درآن رها بود، جوراب هاي من بادبادك قرمز آسمانند، يادش به خير... جوراب هاي قرمزم مرا پيش بادبادكي مي برند كه يك روز ناگهان، پس از رخوت خواب آور پارك،  با توفاني از كفم رفت. و آن روز با سفر بادبادكم  شاعر شدم، حالا دوباره جوراب هايي هستند كه شاعرم كنند. كاش جوراب هايم مي توانستند مرا تا شعر بي نهايت ببرند. هر كسي هم كه نداند تو خوب مي داني كه بي نهايت كجاست، هر جا كه بوي رازقي دورت را گرفت بي نهايتم را خواهي فهميد، مي دانم كه فقط تويي كه حسش مي كني...