در حالی که چشم هایش بسته می شد نگاهش به درناهای کاغذی اش بود که آز سقف آویزان بودند...

یک گفتگوی مهم. یک چت حساس. همه چیز در تاریکی فرو می رود.

برف را عاشقانه دوست دارم. برفی که وقتی سرمایش را درونت حس می کنی گویی به نقطه ی ناشناخته ای در اعماقت نفوذ کرده. عاشق جاده های برفی ام. جاده ی برفی خود زندگی ست. همیشه دلم خواسته در یک روز برفی بمیرم. یک روز وحشتناک سرد ...  روزی برایم بخوانید ببار ای برف سنگین بر مزارش ...

(اصلا غمگین نیستم من وقتی زیادی شاد باشم یه کمی ... اگه اینارو نوشتم واسه این بود که برف برام یه مفهوم عمیقه که نمی تونم بیانش کنم.)

فعلا برگشتم.

آدم ها هر چقدر هم توی محیط مدرن زندگی کنن، هیچ وقت نمی تونن خصوصیات بدوی رو فراموش کنن، ممکنه نوع برخوردشون عوض بشه اما عمل ، همون عمله. راسل می گفت: تمدن سر پوشی بوده برای این که بدویت زیر لایه ی از رنگ ولعاب به نام تمدن پنهان می شه. اما چه دلیلی وجود داره که بگیم بشر متمدن می تونه بشر مثلا عاقل هم باشه؟ مفهومی که از تمدن در ذهن ما شکل گرفته با مفهوم کلی تمدن فرق داره. در حقیقت واژه ای که ما برای تمدن به کار می بریم ( با اون معنی که تو ذهنمون هست) اسمش آگاهیه نه تمدن. می شه به هر کسی که توی شهر زندگی می کنه بگیم متمدن. اما آیا به فرض شما واژه ی تمدن رو برای "حامد گوزن" به کار می برید؟ مسلمه که نه. و این یعنی همون حرفایی که من گفتم . مرز باریکی بین واژه ها و مفاهیم وجود داره و گاهی اوقات این مرز بد جور غلط انداز می شه.

چی شد یهو به این جا رسیدم؟ آهان اصلا می خواستم یه چیز دیگه بگم. راجع به محیط و احساساتی که به واسطه ی چند هزار سال حضور انسان نمی تونن از مظاهر صد ساله ی دنیای مدرن تاثیر بگیرن.

این پست می خواست طولانی تر باشه، اما در حال حاضر توان تموم کردنشو ندارم. هر کی دلش خواست ادامه بده...

نمی دونم چرا اینجوری شدم.

توی زندگی موقعیت هایی هست که آدم با استفاده از الگو های از پیش تعریف شده احساس می کنه الان باید این کار رو بکنه. مثلا ما طبق یه کلیشه به کسی که به درخت تکیه بده یا سرشو کج کنه و زل بزنه به پنجره ی اتاقش بمی گیم عاشق! تازه این نگاهیه که به یه انسان دیگه داریم.

اما قضیه برای من از جایی بیخ پیدا می کنه که توی یه موقعیت اون الگوهای از پیش تعیین شده میان سراغم و اجازه تجربه ی ناب یک واقعه رو از من می گیرن. من احساس می کنم هراتفاق کوفتی ای که تو زندگیم میفته یه جورایی مصنوعیه. باید عین همه ی کسایی که دیدم رفتار کنم. گاهی وقتا برای همین از سینما بدم میاد سینما منو قبل از به وجود اومدن موقعیت شخصی در یک موقعیت شبیه قرار داده و کلی ژست هم برای حفظ اتیکت قرار داده. ما به این قضیه عادت کردیم و این خیلی بده. خواهر من وقتی توی خیابون به چشم می دید که گربه دنبال موش می دوه با چشمای گرد شده مبهوت به من نگاه می کرد چون این قضیه رو فقط به صورت دو بعدی باور کرده بود.

احساس می کنم دارم توی یه دنیای ساختگی فقط نقش بازی می کنم. من وقتی یه گل طبیعی می بینم اولین چیزی که به ذهنم می رسه اینه که چقدر گل های مصنوعی رو خوب می سازند. و این خیلی بده!!!

لعنتی. لعنتی .این قطره ها که فرو می ریزند از کجا آمده اند؟ من که گریه نمی کنم....

من سردم است.

چرا مرا همیشه در ته دریا نگه می دارند؟

من سردم است.

چرا؟